Bericht navigatie

Column

Dit is wie ik werkelijk ben

Een ontmoeting met Leo.
T-shirt, baardje, rossig haar, helder blauwe ogen. Hij is net drieënzestig geworden, hij ziet er jonger uit. Leo is kunstenaar, hij maakt de mooiste dingen. Vier jaar geleden kreeg hij de diagnose ASS. 
Toen hij dertig was is hij gescheiden van zijn vrouw. De scheiding kwam destijds voor hem als donderslag bij heldere hemel. Zijn wereld stortte in. Ze waren tien jaar samen, ze hebben een dochter.  
Maar volgens Leo speelden ver voor zijn huwelijk ook al de nodige problemen: “Eigenlijk ben ik gedurende mijn hele werkende leven steeds tegen dezelfde dingen aangelopen. Ik leefde zoals ik het van huis uit had meegekregen. Dat betekent in mijn geval keihard werken en geld verdienen. Hoe iemand zich van binnen werkelijk voelt? Dat onderwerp werd bij ons thuis zorgvuldig vermeden. Dus daar ging ik, in mijn pak met stropdas en mijn attachékoffertje. Ik was de man van de financiën, ik heb daar ook echt verstand van. Maar ik liep keer op keer vast in mijn werk. En begon dan vol goede moed ergens anders opnieuw. Steeds hetzelfde patroon. Ik moest voor mijn gevoel ook steeds harder werken. Ging met steeds meer tegenzin heen. Tot het moment dat ik dacht, ik doe het niet meer, ik kan dit niet meer, ik wil dit niet meer. Dit is niet wie ik ben. Maar, wie ik wel was wist ik niet.”  
Tijdens zijn huwelijk heeft hij Engeland leren kennen. Op een gegeven moment besluit hij daar naar terug te gaan. Hij komt in Schotland terecht. 
Leo: “Ik had daar meteen een wonderlijk gevoel van thuiskomen. De natuur, de mensen. Het raakte bij mij een soort innerlijke kern. De kern van mezelf. Ik heb er een paar jaar gewoond. Ik hielp mensen met klussen. Ontdekte daar hoe heerlijk ik het vind om met mijn handen te werken. Ik tekende altijd al, ontdekte daar schilderen met olieverf. Ik bouwde eigenhandig een Yurt, zo’n tent waar nomaden mee rondreizen. Soms droom ik er nog wel eens van om in een Yurt te wonen en om helemaal zelfvoorzienend te zijn.” 
Het liep anders. Hij kwam terug naar Nederland en hervatte hier zo goed hij kon zijn leven.
Leo: “Vier jaar geleden nam ik het besluit om er voor eens en voor altijd achter te komen waarom de dingen in mijn leven steeds volgens hetzelfde patroon verliepen. Waarom ik steeds vastliep. Waarom mijn goedbedoelde, eerlijke opmerkingen gesprekken konden doen stokken. Waarom ik mensen bleek te beledigen zonder enig kwaad in de zin te hebben. Toen uiteindelijk de diagnose ASS kwam viel er een last van mijn schouders. Alles viel op zijn plek.”
Na al die jaren van aanmodderen was er eindelijk een verklaring voor het niet begrijpen, voor het niet begrepen worden, voor de misverstanden, voor de stress, de depressiviteit, de verlammende onzekerheid.  
Leo: “Meteen na de diagnose had ik mijn eerste gesprekken met Scauting. Eerst bij mij thuis, Paulien begeleidde me. Samen met haar leerde ik mijn autisme beter kennen en begrijpen. Soms ging ze met me mee als ik me erg onzeker voelde. Zoals naar een afspraak bij de sociale dienst. Op een keer kwam ze met de voorzichtige suggestie om eens naar de locatie in Assen te komen om andere mensen te ontmoeten. Dat leek me helemaal niks. Maar ik ging toch en voelde me meteen thuis. Scauting is voor mij als een warm bad. Een veilige plek in een wereld die ik niet altijd begrijp. Hier wordt niet geoordeeld, ze nemen me zoals ik ben. Ik ontmoet hier mensen die met dezelfde dingen worstelen als ik. Dit alles maakt dat ik verder kan.” 
Leo zegt dat de twee middagen die hij bij Scauting doorbrengt hem ook veel energie kosten: “Vier uur lang op de locatie zijn is doodvermoeiend voor mij. Als ik thuiskom ben ik bekaf. Maar het is een heel ander soort moe zijn dan vroeger. Deze vermoeidheid accepteer ik klakkeloos. Er staat iets tegenover dat voor mij heel waardevol is.”
Hij kan met iedereen goed opschieten. Hij vertelt over hoe goed hij het bijvoorbeeld kan vinden met mededeelnemers Louis en Cees. 
Leo: “Dat contact geeft me zo waanzinnig veel energie. Ik was gisteren jarig. Ik kreeg van Louis een CD van de Ramblers. Hij weet dat ik dat een geweldig orkest vind. Ik heb me bij thuiskomst in mijn stoel geïnstalleerd, ik heb de lichten gedimd en heb de muziek aangezet. Ik was volmaakt gelukkig.“

Hanneke Kappen